„Robiłam kursy i szkolenia, żeby świat mnie zauważył.”

Dziesięć lat w korporacji IT nauczyło mnie budować systemy, które działają, nawet gdy nikt nie patrzy.

Z jakiegoś powodu uwierzyłam, że jestem niewystarczająca. Nie znałam siebie. Nie uważałam się za wartą własnych marzeń. Udowadniałam, że wystarczam, zamiast po prostu to wiedzieć.

Kolejny kurs, kolejne szkolenie, kolejny dowód. W pędzie nie pytałam, po co to robię i czy ma to sens dla mnie.

Wypalenie. Depresja. Paraliż. Pytanie „po co?” zadałam sobie dopiero wtedy. Odpowiedź zajęła mi sześć lat.

Szukałam sposobów i dowodów, żeby uznać w sobie wartość, mądrość, wielkość. Uczyłam się na błędach. Przestałam bać się pobrudzić. Przestałam bać się potykać. Przestałam bać się mówić „nie wiem”.

Do tego dołożyłam kolejne szkoły: Human Design, poziomy świadomości Hawkinsa, przywództwo Maxwella, Thinking Into Results Proctora, pracę Vishena Lakhianiego, odwagę Brené Brown, pracę z traumą i ciałem Gabora Maté, neuronaukę Joe Dispenzy i wiele innych. Żadna z nich osobno by nie wystarczyła. Razem, z inżynierskim nawykiem szukania przyczyny zamiast objawu, pozwalają mi stawać się mentorką, która czyta Cię wielowymiarowo. Bo sama musiała nauczyć się patrzeć na siebie z każdej strony naraz.

Ale najpiękniejsza szkoła to szkoła życia. Codzienność i to, co się dzieje między sukcesami czy wymaganiami, które ciągle sobie stawiam. Zaczęłam się tym zachwycać i zwracać większą uwagę, jak ten aspekt zaczął wpływać na jakość tego, co zaczęłam tworzyć.

Aż któregoś dnia zobaczyłam swoje życie w całości. Odwaliłam się od siebie.

Poczułam ogromną ulgę i zrozumiałam, że wszystko ze mną w porządku. Że jestem kimś, kto jest ze sobą pogodzony i nie potrzebuje dowodów z zewnątrz na swoją wielkość.

Nie nauczyłam się tego z kursu. Nauczyłam się tego, prowadząc siebie. Wypalenie. Odejście z etatu. Decyzje podjęte w kilka sekund, bez wahania, bo wartości były jasne. To nie była metoda, którą sobie wybrałam. To był sposób, w jaki już wtedy żyłam. Zanim nazwałam go przywództwem.

Dziś podnoszę ludzi, którzy z jakiegoś powodu uwierzyli w to samo.

Przez lata prowadziłam SHERO jako program grupowy. Praca z tym modelem doprowadziła mnie do pięknego momentu: dziś mogę prowadzić w inny sposób niż programy grupowe. Bliżej, jeden na jeden, bez struktury, którą trzeba utrzymywać co miesiąc. To nie odwrót od SHERO. To miejsce, do którego mnie zaprowadził.